Vraag Wat vooral opvalt is dat met deze benadering de grenzen van het landelijk geaccepteerde toelaatbare worden opgezocht. De aangegeven grenswaarden zijn gebaseerd op het zoveel mogelijk ruimte bieden voor plaatsing van turbines. Wat is net nog acceptabel, in rapportcijfers uitgedrukt 'een 6-'. En dat terwijl de gemeente z’n eigen (ruimere) normen mag stellen, in het belang van de eigen inwoners. Waarom neemt u de Pondera-benadering, gericht op maximalisering van het aantal windturbines, over en is er niet gekozen voor een eigen meer bewoners gedreven benadering? Bij een bewonersgerichte aanpak zou de opdracht ook geweest kunnen zijn om een afstand te bepalen o.b.v. een veilige bewonersvriendelijke norm. Waarom heeft u dat niet gedaan?